Rouwkaart Ruud Eggermond

Mijn vader, Ruud Eggermond, heeft na een vrijwillig levenseinde zijn lichaam ter beschikking gesteld aan de wetenschap. Het VUMC, waaraan zijn lichaam ter beschikking is gesteld, organiseert jaarlijks herdenkingsdiensten voor hen die hun lichaam ter beschikking gesteld hebben. Meer informatie hierover staat op de informatie-pagina: https://www.vumc.nl/afdelingen/ANW/132375/

Met mijn vader, Ruud Eggermond, heb ik in de laatste vijf jaar van zijn leven meermalig gevraagd naar hoe zijn uitvaart vormgegeven diende te worden. Zijn antwoorden toonden zijn onverschilligheid naar dit thema.

Over de rouwkaart of de berichtgeving van zijn gekozen overlijden was het volgende gesprek in de laatste week van Ruud (Eerst zoon Vincent, daarna Ruud):

Pap, ik wil graag een net bericht vooraf aan je gekozen overlijden sturen naar familie en vrienden. Ik dacht zelf aan een tekst met een mooie foto op mooi papier.
Kan me niet schelen. Van mij hoeft het niet.

Het lijkt me wel netjes om tenminste een eenvoudig bericht te versturen.
Start jij de computer maar op.

Gezien het aantal berichten en de kwaliteit van het papier, wil ik het bij een drukkerij of printshop laten printen.
Nee, nu printen en daarmee uit.

Ja maar dan moet ik een stuk of veertig print-cartridges halen om al die foto’s uit te printen. Onpraktisch omdat ik het kwaliteitspapier ook nog apart moet regelen. Dus ik rij liever naar een drukkerij.
Dan maar zonder foto’s.

Voor mij een kleine moeite.
Nee.

Dat ziet er toch niet uit.
Kan mij dat schelen.

Er mag wel wat aandacht aan dit bericht geschonken worden.
Kan me niet schelen.

Er was slechts één wens: het afspelen van “De Steen” van Stef Bos, gedurende zijn uitvaart. Dit werd uiteindelijk niet gedurende zijn uitvaart gespeeld, maar op het moment van zijn overlijden. Ook al lijkt hij ten aanzien van veel belangrijke zaken in zijn leven onverschillig, toch heeft hij een steen verlegd. Mijn leven en het leven van vele anderen heb ik dankzij hem tot een hoger niveau kunnen tillen. Hierdoor is er veel verandert voor mij en een paar anderen, maar ook voor tientallen, honderden, duizenden en misschien wel tienduizenden in mijn woonland. Het verleggen van één steen heeft invloed op talloze andere stenen en zandkorrels. De stroom is verplaatst. Mijn vader heeft een steen verlegd.

Ik heb begrepen dat dit voor mijn vader een moeilijk proces was. De laatste anderhalve week met hem waren mooi. Veel praktische zaken kon ik met hem regelen. We konden eten wat we wilden en we dronken wat we wilden. Ik was een absoluut tegenstander van een ‘vrijwillig levenseinde’, maar er was verder geen enkel vooruitzicht. In zijn longen werd onbeperkt bindweefsel aangemaakt, waardoor hij uiteindelijk door zijn eigen bindweefsel zou verdrinken. Hij was extra geraakt door een longontsteking in de maanden vooraf. Hierdoor was extra zuurstof nodig. Er was een beademingsappparaat geplaatst in huis.

Mijn vader toonde aan dat het roken van een lekker sigaartje prima samen gaat met een zuurstof-concentrator. De eerste keer kwam ik de woning binnen en waren er stickers op de deuren geplakt: “Niet roken. Beademings apparatuur.” Bij binnenkomst werd ik uitgenodigd een sigaartje te pakken. Pas nadat hij er zelf een aantal had weggerookt, kreeg ik zelf ook wel trek. We hebben zeker honderden sigaren weggerookt bij de zuurstof-concentrator. We leven allemaal nog, maar raden deze manier van de dag door te brengen ten sterkste af gezien eventuele gezondheidsrisico’s.